Door Marinka Mulder op 21 december 2015

Hulde aan de thuiszorgmedewerker

Wassen, zalf opsmeren, aankleden, de haren in een vlecht (wel op de enige juiste manier), medicijnen aftekenen en weer gaan. Tijd voor een kopje koffie is er niet, maar gelukkig komt net de neef van mevrouw binnenlopen. Na een hersenbloeding is mevrouw niet goed meer te verstaan wat niet wil zeggen dat ze geen zin meer heeft om te kletsen. Dat doet ze graag, al is het soms wel frustrerend dat niet iedereen haar begrijpt.

Omdat er veel verandert in de zorg en ik wilde weten hoe dat is voor de mensen die elke dag zorg verlenen en krijgen liep ik een ochtenddienst mee met de thuiszorg van Stichting de Betuwe. ’s Ochtends om 7 uur stap ik in de auto van Joy en rijden we naar ons eerste adres. Allereerst naar de mensen die worden opgehaald voor de dagbesteding. Helpen met douchen, het klaarzetten van het ontbijt, het verzorgen van een wond: Joy draait haar hand er niet voor om en met een grote glimlach vraagt ze hoe het met haar cliënt gaat, wat ze gaan doen deze dag en checkt ze even of er nog genoeg medicatie in huis is. Onder de indruk was ik van hoe open mensen naar Joy zijn. Ze is voor iedereen een vertrouwd gezicht en weet precies wie wat nodig heeft. Een dementerende mevrouw weet niet meer precies hoe ze heet, maar herinnert zich dan: ‘oh ja, Joy met de mooie ogen’.

Dat Joy in vaste dienst is, is helaas voor veel medewerkers in de thuiszorg geen vanzelfsprekendheid. Ook Stichting de Betuwe huurt ‘zzp-ers’ in. Voor mensen die zorg nodig hebben heel vervelend, want ze zijn afhankelijk van de medewerker dat ze onder de douche komen. En voor de ‘zzp-er’ heel vervelend, want die heeft veel minder zekerheid. En misschien wel belangrijker; kan de band niet opbouwen met de mensen waar ze het allemaal voor doen. Iets voor mij om uit te zoeken hoe we er voor kunnen zorgen dat zorg niet alleen dichtbij maar ook vertrouwd wordt en blijft.

Hulde aan Joy en aan alle andere kanjers in de thuiszorg. En voor eenieder een gelukkig en gezond 2016. Mocht dat laatste niet lukken dan is er gelukkig Joy.

 

 

Marinka Mulder

Marinka Mulder

Marinka kwam als klein meisje in 1994 met haar ouders in Culemborg wonen. Groeide op in een typisch VVD-gezin, met felle discussies aan de eettafel over Pim Fortuyn en integratie. Studiestapelaar. Is nu docent maatschappijleer op een VMBO-school. Raakte al jong betrokken bij de PvdA, waar zij zich meteen thuis voelde. Kwam in 2010 voor

Meer over Marinka Mulder