Door Marinka Mulder op 29 mei 2013

Het komt wél goed in Terweijde

Afgelopen zaterdag deed ik een buurtonderzoek in de wijk Terweijde, in mijn stad Culemborg. Op de bank bij een mevrouw die al veertig jaar in de wijk woont, raken we in gesprek over de sfeer in de wijk. Mevrouw benadrukt dat ze nergens last van heeft. Ze groet haar Marokkaanse buren iedere dag. Ja, er staan wel eens jongens op de hoek van de straat. Daar knikt ze dan naar, de jongens lachen terug. Nogmaals benadrukt mevrouw dat ze nergens last van heeft. Ondertussen loopt een gigantische hond in het kleine arbeiderswoninkje rond. Nogmaals herhaalt mevrouw dat ze nergens last van heeft. Dan wijst ze op het kleine blonde meisje op de foto. Haar kleindochter van acht, ja die heeft wel last. Want als die buiten wilt spelen, pesten de kinderen haar. ‘Want ze is geen Marokkaanse, hè’.  Mevrouw houdt haar kleindochter nu maar binnen.

Gisteren lichtte de politie in de wijk Terweijde zeven jongens van hun bed omdat ze worden verdacht van criminele activiteiten. De lijst aanklachten is, zoals verwacht, lang en heftig. Naast het lidmaatschap van een criminele organisatie worden de jongens tussen de 16 en 20 jaar bedreigingen, witwaspraktijken en zo’n 250 woninginbraken ten laste gelegd. Iedere bewoner is of kent wel iemand die een woningbraak heeft meegemaakt. Sommige ouderen hebben hun volwassen kinderen bij zich logeren. Sommige gezinnen hebben een hond in huis genomen. Buren hebben gezamenlijk hekken gekocht om de poorten mee af te sluiten. Alles om beter te kunnen slapen ’s nachts.

Dan zijn de onverschillige reacties zoals vandaag is het AD te lezen vallen over de politieactie ook niet vreemd. Bewoners zijn bang dat andere jongens de jeugdbende weer nieuw leven in blazen. Niemand wilt met zijn naam in de krant. Maar die onverschilligheid en die angst houden het probleem juist in stand. Niet hard, het liefst zo hard mogelijk aanpakken, is dan de oplossing. Dat impliceert dat die jongens flinke straffen krijgen met de hoop dat ze daar van leren. En dat het probleem dan is opgelost. Iedereen weet; dat probleem zit veel dieper.

Niet hard dus, maar effectief. Effectief is dat ouders, buren en professionals elkaar gaan vertrouwen en samen hetzelfde doel nastreven: een veilige wijk.  Dat betekent ook dat de gemeente en politie nú vol moeten inzetten in het vertrouwen onder alle buurtbewoners, ook de families van deze jongens. Zodat broertjes en neefjes het niet overnemen, en er straks geen ruimte is voor die jongens om hun activiteiten weer op te pakken.  De politie is er om recht te handhaven, de gemeente is er om de randvoorwaarden te scheppen voor een veilige wijk. Maar de sleutel tot de oplossing ligt uiteindelijk bij de mevrouw die zich voldoende gesteund voelt om tegen de ouders van de kinderen op straat te zeggen dat haar kleindochter door hun zoon wordt gepest. En dat de ouders van die zoon zich dan gesteund voelt om die jongen te corrigeren.

Dat vraagt om een andere houding van gemeente tegenover professionals en de gemeenschap. De gemeente moet haar partners maar vooral haar bewoners ruimte geven. Ruimte maken voor een sterke welzijnsorganisatie, tegenspel creeëren door bewoners te laten vertellen wat ze nodig hebben. Alternatieven te bieden door met scholen en bedrijfsleven te zorgen dat ook voor jongeren met een postcode in Terweijde eerlijk werk is. Dan komt het wél goed in Terweijde.

 

 

Marinka Mulder

Marinka Mulder

Marinka kwam als klein meisje in 1994 met haar ouders in Culemborg wonen. Groeide op in een typisch VVD-gezin, met felle discussies aan de eettafel over Pim Fortuyn en integratie. Studiestapelaar. Is nu docent maatschappijleer op een VMBO-school. Raakte al jong betrokken bij de PvdA, waar zij zich meteen thuis voelde. Kwam in 2010 voor

Meer over Marinka Mulder