Door op 30 maart 2014

Afscheidsrede fractievoorzitter Jur Marringa

Geachte aanwezigen,
Ik houd van Culemborg. Ik houd van deze compacte stad met z’n vraagstukken. Z’n eigenheid, z’n veelkleurigheid, z’n binnenstad, z’n ligging aan de Lek, z’n groene plekken binnen en buiten.
Als ik m’n deur uit stap geniet ik. Ik loop graag op de oude zandrug van de Zandstraat via de Varkensmarkt, door de Binnenpoort, over de Markt, langs het Stadhuis, door de Tollenstraat en via de Havendijk naar de Lek. Op een bankje bij de haven wordt mij vaak veel helder. Niet door vertellen, want dan wordt het daar te druk.

Ik ben een bemoeial. Ik bemoei mij graag met deze stad. Ik kan mij niet voorstellen dat ik die liefde voor, nou noem eens wat, Alphen aan de Rijn, kan opbrengen. Na vanavond stopt mijn directe politieke bemoeienis met de stad. Afkicken dus.
In 1994 trad ik toe tot de raad van Culemborg. Dat is potverdorie twintig jaar geleden. En nu neem ik pas echt afscheid. Tien jaar geleden nam ik een pauze in die twintig jaar. Vier jaar geleden mocht ik voor de PvdA de draad weer oppakken. Het was een lastige herstart, we waren in de oppositie beland. Ik kan het nu wel bekennen: ik ben niet goed in oppositie voeren. Daar ben ik te veel bestuurder voor geworden. De eerste tijd zal ik best chagrijnig geweest zijn over onze positie en de rol die mij slecht paste. Mijn excuses daarvoor.
De economische situatie is de redding geweest voor mijn politieke humeur. Schaarste van middelen betekent dat creativiteit en innovatie de ruimte krijgen. Ik heb met plezier gezien dat in de Culemborgse raad de bezuinigingsopdracht gezamenlijk opgepakt is. Ik ben trots dat ik deel heb mogen nemen aan de kerntakendiscussie, die de opmaat is geweest voor de echte bezuinigingsoperatie Zero Based Budgetting. Ik heb in die periode nieuwe lijntjes zien ontstaan in de raad en misschien heb ik daar zelf wel aan meegewerkt.

Collega’s, blijvers en nieuwe leden, de transitie van de lokale overheid staat nog maar aan het begin. De gemeente is er straks weer voor de gemeenschap en de bewoners gaan dat merken. De decentralisaties in het sociale domein zijn er voor uw ziekelijke buurvrouw, de overbuurjongen die gehandicapt is, het probleemgezin in de straat achter u. Nee, u moet niet tegen zijn of denken dat er te weinig geld is. U doet het voor die mensen die u zelf kent. Dat is de opdracht voor de gemeenteraad die nu aantreed. De gemeente en de gemeentepolitiek is er voor de gemeenschap. Prent het in uw oren, hang het boven uw bed, projecteer het elke vergadering op het grote scherm. Heb lef!
Ik ben jaloers. Jaloers dat ik niet in de raad aan die knoppen van de decentralisaties kan draaien. Maar ik heb er alle vertrouwen in de fractie van de PvdA klaar is om met de scherpe kaders te sturen. We hebben daar de afgelopen jaren veel aandacht aan besteed, zowel lokaal als regionaal.
Marinka en Halim, het PvdA-geluid is in goede handen bij jullie.
Adnan en Marinka, dank voor de samenwerking deze jaren. We hebben elkaar de ruimte gelaten en waar nodig elkaar aangesproken. Laat duizend rozen bloeien,achteraf was dat ons motto..

Collega’s, dank voor de samenwerking. Niet met iedereen heb ik eenzelfde klik gevoeld en dat hoeft ook niet. Met sommigen was het kruisen van onze blikken voldoende om elkaar te begrijpen, om iets als gezeur te beoordelen of om er juist boven op te springen.
De griffie en de bodes, dank voor de ondersteuning en bovenal voor het zorg dragen voor de goede sfeer in de Culemborgse gemeenteraad. Ik denk dat jullie manier van werken van onschatbare waarde is voor de sfeer in de raad van Culemborg, een voorbeeld in de regio.
Voorzitter, bedankt. Vooral de uurtjes dat we op de boeg van het Stadskantoor reflectie gezocht hebben. Voor het nog te vormen college heb ik een boek ‘sociaal doe het zelven’ dat ik graag op de collegetafel zie liggen, ter inspiratie voor het werken aan Culemborg tweeënhalf punt nul. Hierbij. Wat mij betreft voor de nieuwe wethouders een verplicht nummer.
Dank aan de werkorganisatie en alle voorbereiding die er gedaan is. Niet alleen voor het college, maar vooral voor de stad. In deze tijd van transitie zal er nog veel van jullie gevraagd worden.
Dank aan deze mooie stad en dank aan de Culemborgers.
Maar bovenal dank aan die mij lief zijn en die mij vaak gemist hebben.
Vasalis schreef het zo treffend op:
Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.
Dank u wel.